Creo que estou a apañar un catarro. Hoxe deiteime con papá a iso das 10 (érguese ás 5:00) pero volvín levantarme porque teño que escribir o meu cv. O anterior tireino hai cousa de un ano con todos os disquetes que conservaba e que xa non tiña onde meter. Desde un centro de linguas recentemente creado ao amparo da universidade ofértase a docencia de multitude de cursos de linguas diversas. Estou a espirrar seguido. Piden experiencia neste tipo de cursos e eu téñoa, mais o novo director do novo centro é un antigo profesor meu e de papá é tamén quen vetou o ex-proxecto da ex-tese de doutoramento de papá, persoa que deixei de saudar hai xa moitos anos... así que non creo poder ter moitas posibilidades, a pesar da miña experiencia.

Hoxe o pelacho quixo xogar a algún xogo da web de Jetix. Cada vez se manexa mellor co ordenador e polas diferentes páxinas que visita. Ademais hoxe rexistrouse el en Jetix, porque xa sabe escribir o seu nome no teclado. Non dedicamos moito tempo ao ordenador porque tampouco temos moito tempo que poder dedicar a unha cousa soa mais hai unhas semanas comezamos un caderno de animais raros: O pelacho escribiu en cada páxina do caderno unha letra do alfabeto (copiábaas das que ía facendo eu). Logo escollemos un animal raro: o pelacho optou por comezar polo lirón, e fomos procurar imaxes de liróns no Google e imprimimos uns cantos, que logo o pelacho recortou e pegou na letra L. O segundo animal foi o lemur (nunca me lembro se é lemur ou lémur) e o terceiro a píntega, que colocou no S de salamandra.

A pelacha está comezando a protestar porque vai para cama antes que o pelacho. Antes valíalle perfectamente iso de tomar o bibe e empiltrar mais agora, en canto o remata, xa comeza a escorregar do colo, e a pedir os zapatos se non os leva postos porque xa está co pixama. Ai, que nena esta. Con quince meses e que claras ten xa unhas cantas cousas.

Un día, haberá cousas dun ano, pensei: imposível que non existan máis altenativas que os tampóns e as compresas, aínda que non estean comercializadas por multinacionais. Entón introducín no Google (non pretendo facerlle publicidade aínda que hoxe o pareza mais é posível e mesmo probável que en 10 anos case ninguén se lembre del, e así lembrarei o nome) algo así como "alternativa a las compresas", ou algo similar cos tampóns e, para a miña sorpresa, apareceu un dispositivo chamado Mooncup (agora isto semella a teletenda, que cun pouco de sorte tampouco existirá en 10 anos), que é unha especie de copa de silicona, totalmente flexível e esterilizável, que se aloxa facilmente (segundo din) na vaxina e recolle sen perdas todo o fluxo. Pois acabo de pedilo para probalo, a ver se é verdade. Desde logo, se funciona é a bomba para alguén que sistematicamente se esquece de coller tampóns de reposto e que nunca apunta que día lle veu ou lle toca a regra, isto é, para min. Por certo, o outro día escoitei un programa na radio (No somos nadie, con Pablo Motos, a ver onde está en dez anos:) onde enumeraban as múltiples e en maior ou menor medida afortunadas maneiras coloquiais de referirse á regra: desde moitas que xa sabía como véñenme os pintores ou a prima comunista a algunha que me pareceu especialmente simpática como "se me ha roto el chichi".

Total, CV sen facer. A ver se mañá. Así xa me queda para outras cousas, que me pega que o vou precisar xa logo...

hoxe boto fume polas orellas. Así foi o día:
7:20.- Érgome e dúchome (hoxe, do almorzo xa nin falamos).
8:00.- Chamo o pelacho, axúdoo a se vestir, doulle o almorzo e saímos para o cole.
9:02.- Chego ao café acordado onde me reúno cos meus compis para ir a Castropol, onde temos reunión da delegación.
9:20.- Saímos.
Creo que 10:00.- Parada técnica en Vilalba co resto do equipo para tomar a tortilla no bar de sempre, que é un destes macronegocios familiares onde paran todas as excursións a repostar.
11:30.- Chegada a Castropol e comezo da reunión.
7:00.- final da reunión e saída de volta para casa.
8:45.- Chegada a Matogrande onde recollo o meu coche e vou buscar os pelachos a casa da avoa da Coruña, que xa lles dera a cea.
9:00.- Chegamos a casa no momento que están a timbrar na porta os amigos portugueses que esperabamos para dentro de dous días. Souberamos do adianto onte, que recibimos un imeil (gosto, imeil. Por que sempre nos esforzamos por conservar a grafía orixinal dos anglicismos coa pronuncia nosa, ou algunha convención estraña que dá en casos célebres como o feito que un pai chamado Kirk Duglas teña un fillo de nome Michael Daglas(Ou Maiquel :)). Vaia, dicía que onte recibimos un imeil escueto, como escueto e en case todo o amigo Amadeu, que chegaría 22 ou 23 "com a chavala que dorme comigo". Á noite telefonou para dicir que chegaría a iso das 7:, hora en que habitualmente eu estou xa na casa, mais eu chegaba ás 9:00 (non me quero repetir mais tras un día esgotador con mareo de coche incluído; eu, que non sei como saben os chicles para o mareo, aínda que os tiña pedido moitas veces, teño que recoñecer). Chegaba ás 9:00 e alí estaban o Amadeu e a Encarnaçao, a timbrar na nosa porta. Non sei se mo dirían para alegrarme mais parece ser que acababan de chegar e non tiveran que agardar por nós.
Subimos a casa, servinlles unhas cervexas, deitei os pelachos e o amigo amávelmente, como todo fan os portugueses, obrigoume a facerlle un relato pormenorizado do que fora a nosa vida neses últimos seis anos que había que non nos viamos. Dsepois fíxeno pasar polo mesmo transo.
10:45.- Fágolles saber que a nosa neveira está máis baleira que a de Carpanta, que todás as materias susceptíveis de seren se encontran no conxelador e que eu non teño ánimos para cociñar. Podería encargar comida fóra pero non teño máis de 5 € no peto porque lle prestei os 100 € que tiña á empresa para non termos que ficar a lavar pratos no restaurante onde nos reunimos e, como tampouco me apetece pedirlles que a paguen eles, nin a eles se lles ocorre... pois déixoos marchar até mañá, que papá e a pelacha andarán con eles por aí mentres eu vou traballar e o pelacho ao cole.
10:30.- Falo con miña nai. Cóntolle do día e dígolle como facemos mañá cos nenos.
10:50.- Falo coa tía, que me mandou un sms dicindo que o primo xa non quere voltar á escola e que o van deixar sen ir este ano, que aínda non fai os tres até novembro e que ten moito tempo. Paréceme ben. Agora estamos coincidindo moi pouco pero entre o que nos informa a nosa nai e as chamadas que nos facemos creo que non nos estamos a perder nada.
11:10.- Falo co papá. Ambos acusamos o cansancio destas semanas. Ambos temos ganas de falar abrazados até ficar durmidos, Ambos temos ganas do fin de semana para estar convosco de outra maneira.
11:40.- Como unha galleta, fumo un cigarro de herbas, bebo unha CocaCola e sento ao ordenador a contarvos como foi o día. Neste momento estou a vervos moi maiores e sempre vos imaxino a rir. A risa é a expresión predominante nas vosas faces agora e gostarei de que o siga a ser por moito tempo.
12:30.- Chega papá e agora apagarei o ordenador.

Que día! eu sigo a tope no traballo porque setembro semella non acabar nunca, papá anda a revisar a súa situación laboral co patrón e é o conto de nunca acabar, mañá marcho todo o día a unha reunión en Castropol onde pode arder Troia se, como parece, a acaba montando unha compañeira, mañá tamén chega de Portugal o amigo Amadeu. A última vez que o vimos aínda non nacera o pelacho mais cando nos pregunta por el, sempre lle chama o sobriño. Chegará pola tardiña, así que non poderei nin levalos ao hotel (neste momento non temos espazo para durmir dous convidados) porque papá traballa ate tarde pola noite e eu terei que bañarvos, darvos a cea e deitarvos. Falaramos da fin de semana mais finalmente optou por darnos unha sorpresa...) Hoxe o pelacho non foi ao cole por quedar co papá para velo polo menos un día na semana. Cunha miga de sorte a semana próxima papá voltará ao seu horario normal e andaremos todos algo máis relaxados.

Cando comecei a escribir este blog, hai unhas semaniñas, ocorréuseme porque pensei que vos faría graza dentro duns anos coñecer versións imediatas de pequenos anaquiños das vosas vidas que precisan dun soporte máis firme que a nosa memoria para persistir. Tamén pensei que sería interesante deixar constancia de acontecementos, noticias, modas e todos os datos á miña man susceptiveis de seren indicadores dunha época. Ocórrenseme infinidade de asuntos que quero relatar sobre todo en momentos en que non podo poñerme a escribir, como cando vou conducindo, e que máis tarde, cando estou por fin diante do ordenador non queren voltar á miña cabeza. Mais hai hoxe unha noticia en particular que me leva a outro asunto que non quero deixar de reflectir.

Hoxe soubemos que o PP, con Zaplana e Acebes (dúas das súas cabezas públicas e poderosas máis fachas) á cabeza, decidiu presentar un recurso de inconstitucionalidade ante o Supremo contra a lei de Matrimonio entre persoas do mesmo sexo. A lei foi aprobada hai uns meses polo goberno do PSOE coa imensa maioría do PP escandalizadamente en contra. Fora unha promesa electoral dun PSOE que gañara as eleccións uns eses antes. O PP sempre dixo mostrarse a favor da equiparación de dereitos dos homosexuais mais non confundindo tal cousa co matrimonio. Convocaron manifestacións públicas e fartáronse de berrar que tal lei atenta contra o concepto de familia (faltoulles dicir cristiá porque non se atreveron) porque abre as portas a outras combinacións de individuos que poderían reclamar o mesmo dereito. Por que negar o trío ou o cuarteto. Chega papá de traballar. Continuarei noutro momentiño que teño moitas ganas de velo

Síntome moi cansa e dóeme un pouco o colo de tantas horas de ordenador no traballo. Paréceme mentira ter gana de achegarme aínda ás teclas na casa pero é nestes momentos que lembro moitas cousas do día ou de outros días e reláxome moito, aínda que sexa diante do ordenador. Estamos a pasar unha semanas bastante duras que semellan non daren para nada. Papá entra esta semana ás seis da mañá e sae ás seis da tarde e, aínda que parece que así o día rende moito, non anda con moitas forzas, mais que polo cambio de ritmo, porque xa lle está a chegar a substitución do compañeiro nun posto que nada ten a ver co seu e ter a súa leiriña abandonada. Pola miña parte estamos a final de campaña e a cantidade de chamadas que atendo e o número de envíos que teño que preparar parecen non ter fin. A xente, mellor dito, moita xente, chama tarde facendo os seus encargos e aínda acaba sendo culpa nosa que non podan traballar en condicións... O caso é que por moito que te conciencies de que non hai que amargarase polo que non depende de unha, resulta bastante desagradável aturar neuras deste tipo. Eu sempre me consolo a pensar que esa xente leva con ela a peor parte, a que non lle poden pasar a ninguén e síntome realmente afortunada polo feliz que me fai a vida que escollín. Nunca me permitades botarvos nada en cara porque escollemos traervos ao mundo con toda a responsabilidade de que dispuñamos e sodes a nosa maior felicidade. Son cousas que nunca vos dicimos porque aínda sodes moi pequenos mais entre nós comentamos moitas veces o afortunados que nos sentimos. Escohotado díxonos unha vez que a fortuna só chega aos espíritos preparados mais tamén é certo que hai espíritos con moita preparación que non a chegan a ver. Somos realmente afortunados e moi felices.

A pelacha probou hoxe o novo horario con madrugón incluído e aguantou o tirón sen durmir máis que os outros días. Hoxe estivo a xogar aos "cacharritos" cos Carlos, Raquel e o pelacho. Desfrutaba un montón entre eles comendo as comidiñas que lle daban e facendo de filla na familia improvisada. Fíxoseche un pouco cedo ir para a cama ás 8:30, pero é preciso durmir, neniña.

O pelacho explicoume esta mañá algo que eu non sabía:

-Los gérmenes son unos bichitos que tenemos en el cuerpo. Y los hay de dos tipos: los gérmenes malos y los gérmenes buenos, que son los que se comen a los malos. ¿Lo sabías, mamá?

Neste caso díxenlle que si só porque se notaba que esperaba que llo dixese. Para comerte.

O primo comezou hoxe no colexio. Nin nos atreviamos a aventurar a súa reacción e, aínda así, conseguiu sorprendernos a todos. Hai un mes na praia choraba se súa nai marchaba á beira da auga a darse un baño, hai un par de semanas choraba cando seus pais marchaban facer a compra e hoxe repetiu para seus pais o convite da profesora de que nais e pais podían saír tomar un café se o desexaban, antes de voltaren ás casas cos seus fillos. Para comelo! Hoxe a fame róndame seguido.

O pelacho xa ten cinco anos. Hoxe comezaba o curso e foi ao reencontro dos vellos amigos. Cando cruzabamos o portalón de entrada preguntoume:

-Mamá, ¿Tú te acuerdas de los viejos tiempos?

Claro que si, home, claro que si.

Creo que non contaba con se sentir tan contento voltar ao cole; ademais, íalle repetindo a canta nena, neno, pai ou nai se cruzaba, que xa tiña cinco anos e que agora era dos maiores. Como el xa non agardaba por resposta ningunha, non chegaba a ver que os adultos rían coa ocorrencia e que os cativos, maiores ou menores que el, poñían cara indiferenza activa, que consiste en esforzarse en mostrar que o que dis non me importa nada.

Repartiche larpeiradas a todos os compis e convites para a festa aos máis amigos. Será no Kórkora Park e virán Jorge, Pati, Anita, Pedirño, Silvia (os primos), Serguei, Sasha, Marcos, Miguelito, Xoán, Alexia, Yaiza, Javi, Lara e algún máis. Existe todo un gran debate sobre as festas de aniversario en centros de festas infantís si ou non, que dá para moitas sobremesas animadísimas, sobre todo se os participantes están divididos entre progres e carcas (agora chamados en xeral conservadores), mais como neste momento o pasades tan ben neses lugares, e cadra tamén que podemos dispoñer dos cartos precisos para facelo, encántanos que o desfrutes cos teus amigos.

Papá érguese mañá ás cinco da mañá e eu ás seis e media. Teño ganas de lembrar algunhas cousas máis sobre este día mais vai ter que esperarar o blog até mañá.

O día 12 o pelacho cumpre 5 anos e hoxe recibiu como presente dos tíos o xogo de Monstruos S.A. e o de Nemo. Como é lóxico, estaba desexando chegar a casa para experimentar mais, como lle dixen que lles viña ben aos dous troulear un pedazo pola praza, accedeu sen problemas. Cando chegamos a casa por fin puxo os Monstruos el só e non pediu axuda até que comezaron a “matalo”, como el di. Entón decidiu probar o de Nemo con euforia até que se viu no mesmo punto. Mais, como o resultado era o mesmo púxose a chorimicar porque non axudaba e repetinlle que non o pensaba facer, que se rematas con facilidade un xogo porque che pasan as pantallas sen xogalas ti, logo vas perder a ilusión pola avebtura. Finalmente, e despois de repetir a mesma pantalla unhas trinta veces, conseguiche chegar ao seguinte nivel. Todo un logro.
Expliqueiche que cando desen as dez teríamos que desconectar a consola e que che pedía que non protestases porque o tería que facer de igual modo e cumpriches co que dixeras. A continuación, camiño da cama, dixécheme que te portaras moi ben todo o día e eu alegreime moito porque sei que cando o dis é de verdade.
Sempre teño a sensación de que escribo menos sobre a pelacha, pero é porque só ten quince meses e tamén porque o pelacho non ten acougo. Quedábame un detalle do outro día. Comentoume meu pai que unha tarde, entre os moitos paseos que dá pola casa dos avós, foi dar no baño porque lle gusta moito verse no espello de corpo enteiro. Tras unha morea de grazas e aloumiños á nena do espello, o avó díxoche que te despedises dela e dixeche adeus coa man. Mais cando andaras xa cinco ou sei pasos cara á sala, parache en seco e volveche para comprobar se realmente marchara. Levache sorpresa de vela alí de novo. Repetiche a proba unhas cinco veces e debéchela dar por imposível porque non volveche máis.
Andades os dous con catarro, a pelacha con mocos e o pelacho con resfriado intermitente, hoxe si, mañá non e así xa uns cantos días. O papá e máis eu andamos a piques de caer rebentadiños coa infección de gorxa que carretamos desde hai un par de días mais, se cadra, non acabamos de ter febre. Hoxe dubidei entre comezar a tomar antibióticos ou non, por iso de non abusar, pero botei contas dos anos que levaba sen levar á boca un mal Clamoxil e xa había vinte. Non creo que isto se poida chamar abuso. Lembro perfectamente que pillara unha gripe de cabalo que me quería deixar sen cantar no festival do instituto mais cuns bons pinchazos (daquela sempre te pinchaban cando tiñas febre) triunfamos cunha canción de Fuxan Os Ventos chamada Irmaus. Aquilo foi no curso 85/86, cando facía eu Terceiro de B.U.P.

Estou a comer algo que non había cando era eu cativa: o surimi. Estou a comelo a pelo porque sempre picoteo cando preparo ensaladas e sempre quedo con gana del. Así que hoxe estou a experimentar a ver a que sabe cando comes unhas cantas barras sen acompañamento e polo de agora, psche-psche. Digamos que se traga, sen máis. Encántame experimentar, especialmente cando se trata de cousas tan nimias como disparatadas e, para arrepío de miña nai, xa o facía de ben pequena. Lembro con claridade a súa expresión de horror cando lle dixen que a colonia de fungos contida nun envase de inxección que ela estaba a soster era un experimento consistente en encher o recipiente coa miña propia saliva e deixar pasar as semanas a agardar polas consecuencias. Ou cando desmontei coa axuda da fivela do meu reloxio o afialapis e cortei coa coitela todas cantas lorzas tiña o vestido de cadriños brancos e vermellos que levaba. Aprendín a palaba lorza aos seis anos. Ou cando fixen a miña primeira saída sen pais: fun ao circo co "catecismo". Lembro que meus pais me deran cinco pesos, vintecinco pesetas, algo así como quince céntimos para poder mercar algunha larpeirada. Á volta preguntáronme en primeiro lugar se gostara do circo, ao que respondín que si. A segunda pregunta foi que mercara cos cinco pesos. Unha tableta de chicles Adams de limón (en láminas, non en forma de pastilla que, a todo isto, xa existían). E onde van? Esa pregunta descolocoume por completo, a resposta era un experimento que xa era pasado. Como que onde van? Eran cinco chicles, dixo meu pai, terás comido un, dous, pero non cinco, non? Claro, nunha época en que aínda nin se inventara a palabra "chuche", quen concibía que se puidesen comer cinco chicles seguidos? e moito menos se eran Adams, tan escasos como hoxe en día un CD orixinal. Cominos. Todos xuntos? Non, de un en un. Até aqui ía librando, non pasaba de ser un exceso comprensível. E que fixeche con eles despois? Despois de que? preguntei intentando gañar tempo. Cando xa non os querías, concretou meu pai impecável, deixándome sen escapatoria. E aí non puiden mentir e confesei que os tragara todos, un atrás do outro. E meus pais puxeron unha cara, mestura de asombro e contrariedade a partes iguais e preguntaron os dous: Para que? Para ver que pasaba. E que pasou? Nada, parece que non pasou nada. Pero como se che ocorren esas cousas? pero ti ves alguén que faga esas cousas? A min sempre me collía por sorpresa que se puidesen alarmar tanto por asuntos de tan pequenas consecuencias, por disparatados que estes fosen.
Para o pelacho a palabra experimento soa a maxia. Está convencido de que acabará dando coa proporción axeitada que fará que a mestura de café, auga, cervexa e cocacola (os restos líquidos da mesa de todos os días) estoupe. Cre isto coa mesma seguridade que non o deixa crer nos Reis Magos, igual que non existe Superman (para que non trate de imitalo) nin os vampiros (para que non teña máis pesadelos con eles) nin existían, pensaba el, os ladróns até que caeu na conta de que, se nunca os ve, non é porque non existan senón porque se se deixasen ver serían capturados imediatamente.

Moito corrín atrás da pelacha pola praza. En canto me poñía a mirar onde podía andar o pelacho se había uns minutos que non o vía, a pelacha xa estaba a varios metros de min con cara de intrépida. O día de hoxe fíxoseme curto. Baixamos a bici mais o pelacho aínda non se animoi a soltarse. Tamén entramos no Corte Inglés a mirar xoguetes para o aniversario do pelacho. Parece que a idea do monopatín vai callando.