REIS PELACHA 2006 - 4

Efectivamente, a tía T. acaba de atopar os teletubbies que vos trouxeron os Reis á prima P. e a ti.

REIS PELACHO 2006 - 3

Isto é un traxe do PowerRanger vermello e un escorpión-robot similar ao teu. Foi simpático porque levabas tempo a pedirnos que che comprásemos un escorpión-robot e sempre che diciamos que non existían. Mais ben se ve que os Reis Magos todo o poden...

REIS PELACHA 2006 - 3

O teu non é de Pooh pero é semellante a este. Isto si que foi un regalo estrela este ano.

REIS PELACHO 2006 - 2

Levábala pedindo dous anos enteiros e mil veces che dixeramos que non tiñas aínda idade. Mais este ano non fomos quen de nos resistir. Falamos moito do coidado que teriamos de ter para que non te enganchases demasiado, de canto tempo sería prudente que xogases con ela. Se sería bo gardármola nós e que a pedises cando quixeses xogar... E, como tantas veces, decidimos que habería que ir vendo sobre a marcha porque contigo os cálculos costuman fallar.

Que atinados andamos. É un xoguete máis, que apañas durante uns minutos cando te lembras del e que, polo momento, non vimos necesidade de quitarche de diante.

Aos Reis da casa pedícheslles o xogo das Witch, ao tío M. o de Pokemon Esmeralda e trouxéronche os dous. Como ningún deles era para xogar na pantalla táctil, hai uns días levámoste ao videoclub do bairro para comprares un cos cartos que tiñas aforrados:

-Pero lo pido yo, eh!

-Desde logo!

-Hola, ¿Tienes el juego de Super Mario Tenis?

-Pues no. Ese no lo tenemos.

-Pues entonces dame otro cualquiera.

Finalmente, tras razoarmos contigo que habías de pensar primeiro o que querías, levaches un de Kirby. Polo momento é o teu preferido.

REIS PELACHA 2006 - 2

Talvez nuns anos nos pareza o máis normal do mundo, mais hoxe non deixa de sorprenderme poder atopar no Google un triciclo practicamente igual ao que che trouxeron os Reis este Nadal. No teu a barra con asa é dobre; no resto é similar. Até o momento non lle fixeches caso ningún. A ver se pasa este frío polar destes días e podemos saír con el á rúa dar unhas voltiñas.

Canto tempo sen escribir cousas sobre a pelacha. Claro, como me leva moito máis redactar que transcribir, a cousa vaise adiando... Está realmente simpática. Xa di un montón de palabras, comprende practicamente todo e ri todo o día. Faise entender a base de acenos moi expresivos e todo quere facer ela soa. Ao irmán tenlle a medida tomada e véndelle caros os beixos e os abrazos. É fantástico ver o pelacho explicarlle todas as cousas que el pode facer e ela non por ser aínda pequena e toda a paciencia que saca cada vez que ela lle desfai o que está a facer, que son moitas, moitísimas.

A pelacha aínda está a tomar antibióticos e outras porcarías até sábado. Pola noite e pola mañá tócalle chuchar de tres xeringas diferentes, cada cal máis noxenta, e sempre facemos bromas co mal que saben. Cada vez que toma unha medicina di -Aghhhhhhhh! escachando de risa.

Cos avós paternos:
-A ver, pelacha, di mesa.
-Esa!
-A ver, pelacha, di silla.
-Illa!
-Di auga.
-Guagua!
-Di pan.
-Hmmmmmmmmmmmmmm!
Só lle faltou dicir ico, ico!

REIS PELACHA 2006 - 1

Non atopei exactamente o mesmo modelo. O teu ten unha pantalliña na barriga e fala cando lle apretas unha man. Como o seu nome é moi parecido ao teu faiche moita graza.

REIS PELACHO 2006 -1

Creo que vos vou deixar aquí os regalos de que máis gostastes este Nadal. Para que poidades lembralos cando sexades grandes.

O pelacho con espontaneidade e en ton despreocupado:
-Mamá, cando yo sea mayor como vosotros... vosotros seréis viejos como los avós.
-Pois si, claro.
-Y cando yo sea viejo como los avós... vosotros os vais a morir... y os veré en carne y hueso. Y vuestros espíritus... los veré subir entre las nubes... porque os vais a morir, eh.
-Si, algún día. Como todo o mundo, meu neno.
-Si, como todos.

O pelacho no carro á tarde, de volta para casa:
-Cando sea grande, grande, muy grande, que ya sea un papá... voy a tener un hámster!
-E por que queres un hámster?
-Porque me gustan... las criaturas peludas.

Acabo de volver do pediatra coa pelacha e traemos boas noticias, que me convencen bastante. Parece ser que non chegou a ter neumonía en ningún momento senón só unha gran acumulación de mocos nos bronquios. E que a bronquilite vai unida inequivocamente ao virus navideño, que fai que se elternen episodios de vómitos e diarrea con infeccións das vías altas (e nos nenos con tendencias bronquilíticas, píllana certo).

O pelacho está como un fiúncho por non comer en tres días, até os ollos e os dentes se lle fan moitísimo máis grandes, case desproporcionados, nesa cariña tan esbrancuxada que leva estes días. Mesmo inquieta velo tan compracente e pacífico. A palabra é desganado, coitadiño!

O primo J. a coa súa mai mentres estaban a ver un filme de Winnie de Pooh:
-Tigger no tiene cama.
-No, duerme en un cajón de una cómoda.
-Como papá en el hospital!

Pensaba eu o 13 e creo que venres, que as calamidades, pequenas calamidades, de saúde ían xa rematando. Que equivocada estaba. Desde aquel día o pelacho efectivamente desenvolveu unha nova bronquilite da que parece que por fin vai saíndo, a pelacha retomou a a neumonía até o punto de a termos de a levar a urxencias con case corenta de febre. Desde onte a avoa S. ten tamén bronquiolite, a prima P. ten 39 de febre e aínda non se sabe en que dará. O pelacho pescou tamén o virus gastrointestinal familiar, no seu caso con vómitos, diarrea, dores abdominais e maniotas... e desde esta tarde o promo J. ten tamén febre, que se asocia a unha infección cuxa ubicación aínda descoñecemos! Isto si que é un poema!

Eu xa faltei cinco días ao traballo e papá acaba de saír dunha baixa por lumbago e dúas semanas de vacacións. Por moi comprensivo que sexa o meu xefe, que o é, non teño cara xa de pedir máis días. Así que parece que quen non vai ir traballar mañá será miña irmá ou meu cuñado, que ficará en casa cos primos. Os avós maternos virán para a nosa casa para que nós vaiamos traballar e deixaremos que a avoa S. se recupere unha miga e teña un día de descanso. Non se nos ocorre idea mellor.

Nun momento cheguei a pensar: se o eu ou o papá (a poder ser non os dous ao mesmo tempo) tamén apañase o virus tería a escusa perfecta para non ir traballar e coidar dos pelachos mais, que apostamos a que o pillamos para a fin de semana?

Venres pasado, voltando do colexio de carro a escoitarmos un CD de Radio Futura, que lle encanta:

-Mamá, que significa traidor?

-Pois un traidor é... alguén que parece ser bo e non o é tanto. Pode ser alguén que che di que vai facer algo ben e logo descobres que fixo xusto o contrario, que o fixo mal.

-Ah, como yo cuando digo que me voy a portar bien y después me porto mal!

-Hehehe! Si, ti un tanto traidor si que es pero só un pouco...

-Me voy a portar bien. Pero esta vez de verdad, eh! ¡Jajajajaja!

O outro día o pelacho chegou do cole cun pote tremendo na fronte e os dedos todos esfolados. Preguntámoslle que lle sucedera e contounos o seguinte:

-Es que iba yo corriendo con una mano llena de miñocas y la otra llena de arena para hacerles un nido a las miñocas y tropecé. Y como no quería soltar las miñocas ni la arena me caí y me hice todo esto.

-E cantas miñocas levabas, por curiosidade?

-Unas seis.

-E que che dixo a profe cando te viu?

-Que fuese a llevar las miñocas a un sitio donde pudiesen vivir.

-Choraches? (solidarizándonos co que lle debía ter doído, polo tamaño do pote)

-Sólo un poco!

-E os outros nenos tamén andan a apañar miñocas?

-No, sólo yo.

Ademais de virus variados os Reis trouxeron gran cantidade de xoguetes para os pelachos e os primos, entre eles unha xeladeira coa que, segundo se podía ler na caixa, se poden facer "helados de verdad". Hoxe estreámola na casa dos avós.

O aparello consiste nuns cilindros de aluminio que hai que encher de xeo e sal e que hai que facer xirar para que mergullen continuamente na mestura de leite, nata e, neste caso, Cola-cao, que se coloca nunhas cubetas. Como tantos outros é este un xoguete demasiado difícil de manexar para os nenos que poden estar interesados nel e demasiado feble para as mans dos adultos. E neste caso eramos miña irmá e mais eu as que o estabamos a poñer en funcionamento ante as firmes miradas do pelacho e o primo, unha vez que o pelacho xa tirara por riba da roupa o mexunxe que estaba a remexer.

Nestas andabamos cando o pelacho comezou a tusir de maneira incontrolada. A tose converteuse en arcadas e as arcadas en vómitos que lle deixaron o estómago baleiro. Entre nós botámoslle a culpa ás flemas que semellaban voltar ao seu corpiño tras só un par de semanas sen catarro mais el sacounos de dúbidas:

-No fueron las flemas. Es que metí en la boca una cucharada de sal entera y cuando quise tragarla me pasó esto.

Tras animalo con sorna a que repetise a experiencia cando gostase, miña irmá e mais eu continuamos o desafío de fabricar "helados de verdad" mais eles xa perderan todo o interese. O primo marchou sen que nos desemos conta e o pelacho díxonos desde a porta da cociña: -Ya acabáis los helados vosotras... E, como tantas veces, ficamos nós as dúas a rematar o xogo mentres eles marchaban na procura de aventuras máis excitantes.

Papá Noel tróuxolles unha bronquiolite aos pelachos que, no caso da pelacha, acabou nunha neumonía que, á súa vez, se cruzou co virus feroz de gastroenterite que recibiron os primos como presente de Nadal. Por esa razón tivémolos separados desde o 31 de decembro ao 6 de xaneiro, xa que no caso da pelacha, apañalo naquel momento implicaba termos que ingresala para administrarlle os antibióticos por vea. Isto non evitou que o acabase pillando tamén unha vez acabados os antibióticos e que a pobre aínda ande a papas de arroz e iogurtes bio. Polo momento parece que a historia remata cunha nova bronquilite de pelacho desde esta tarde. Que lle imos facer!

-¿Qué hay de cena?

-Empanada de polo e cogumelos.

-¿Y a mí me gusta?

-Non che gusta nada. Non a soportas. Dache un noxo terríbel.

-Buaaaaaaaaaaaaaaaaa, yo no quiero esa empanada, que no me gustaaaaa!!!

-Si, home si. Era broma. En realidade gústache moito, de verdade!

-Ah, ¡Qué bien!

...

-Aquí tes a túa empanada.

-Buaaaaaaaaaaaaaaaaa. Yo quería comerla en la mano, no pincharla con el tenedor.

-Tamén eu quería un neno que non protestase por todo e mira o que me tocou. E iso que o pedín ben clariño: quero un neno que non proteste, que nos faga caso, que poña o pixama cando llo dicimos, que coma a comida sen facer parvadas, que vaia facer pis sen ter que lembrármosllo, que conteste é primeira cando lle falamos, que non se enfurruñe por tonterías... e que me tocou a min? Tocáchesme ti. Xa ves. E quéixome eu? Ti ves que me queixe porque non me tocou o que quería?

-¡Jajajajajajajajaja! ¡Noooooo! ¡Jajajajajajajajajaja!

Hai poucos días o pelacho preguntoulle ao papá:
-¿Qué es la poesía?
-A poesía é falar de maneira diferente á habitual. Por exemplo, que se pode dicir de... da sombra?
-Que está callada.
-Claro, non é o habitual pero é certo. Se queres hoxe, en lugar de ler un conto antes de ires para a cama, podemos facer un poema.
-¡Vale!
O papá e o pelacho encetaron un pequeno caderno pautado de Miquelrius escribindo os seus nomes na primeira folla. O pelacho quixo por suposto poñer o seu, unha das pouquiñas palabras que xa é quen de escribir.
-Dicías que a sombra está calada. A poesía é como un espello, que nos di como somos pero está calado...
-¡¡Claro!!
-Está en silencio. Como rompemos o silencio?
-¡Con nuestros gritos!
-E, como calquera outro espello podemos, por exemplo, rompelo tamén como o silencio. Por que poderiamos romper o espello?
-¡Porque no nos gusta como somos!
O papá ía tomando notas até que o texto ficou máis ou menos así:

La sombra está callada
como el cristal que nos muestra como somos.
Rompemos el silencio del cristal con nuestros gritos
porque no nos gusta
lo que vemos en el espejo.

Ao papá e ao pelacho pareceulles que xa tiñan un poema.

O pelacho a montar unha aventura a varias voces no carro, co boneco do Home Antorcha que lle trouxeron os Reis:
-¡Tu, ven aquí que voy a acabar contigo! ¡Eres un impostor!
-Sabes o que significa impostor?
-Sí. Un impostor es uno muy malo... uno que hace cosas muy malas!

Onte lembroume a tía M. aquel día, haberá un par de anos, en que o pelacho lle pediu á avoa un euro para meter nunha desas máquinas de bolas con sorpresa que hai á entrada dos supermercados. A avoa díxolle que non tiña ningunha moeda que servise para a máquina e entón o pelacho achegouse a unha muller romena que pedía esmola a escasos metros coa man estendida e cuberta de moedas . Chegados a este punto, o que o pelacho lle dixo a esa muller é facilmente imaxinábel: -Me das una una moneda para comprar una bola? Non sabemos se ela comprendeu unha a unha as palabras do pelacho mais si o que lle estaba a demandar. E non fixo ningún esforzo para evitar que un amplo sorriso saíse da súa face.

Hai semanas que non redacto anotacións. Simplemente pego fotografías que, tan presentes hoxe, sei que logo esquecerei se non as fixo nun acto de maxia que aínda me sorprende.
Nos primeiros posts falaba máis de min que de vós. Trataba de comprenderme máis que de entendervos. Neste momento sodes vós, agora durmidos, quen facedes que este blog camiñe.

A tía T. a escribir a carta para os Reis co pelacho:
-A ver, pelacho, empezamos la carta: Queridos Reyes Magos: me llamo Pelacho y soy un niño...
-Muy travieso.
-Bueno, hombre, un poco travieso, pero eres un niño bueno.
-Soy muy travieso. Pon que soy muy travieso.
-Pero es que eso no lo vamos a poner, en la carta para los Reyes...
-Síííí, tienes que ponerlo. Hay que poner toda la verdad. Si no, ¡no me van a traer nada!