Hoxe a pelacha tamén quixo!

O sábado pasado, coincidindo co lanzamento de Harry Potter, o noso amigo Suso de AZ trouxo o Mago Kiko para alucine dos cativos do barrio.

Ao ver que os da idade do noso pelacho ficaban sós preguntámoslle se quería que o acompañásemos e respondeu que non nos precisaba. Antes de saír da casa comentara que lle gustaría moito servir de axudante porque lle encanta a maxia e eu recomendáralle que se apurase en erguer a man se o mago pedía voluntarios, porque había de haber moitos desexando saír.

Arredor dunha hora máis tarde alí estabamos agardando cando saiu Iván, amigo do Suso que lle botara unha man coa organización:

-Xa vistes o pelacho? Dixo a rir

-Aínda non saiu.

-Resulta que o mago dixo que precisaba unha persoa... e xa saltou o voso fillo: -¡yo, yo! -¿Y tú eres una persona? -No, pero soy un niño que tiene cinco años! e saiu de axudante. Fíxolle aparecer unha laranxa! Xa veredes como vos vén cunha laranxa. Que vos conte o truco.

Nisto saiu o pelacho: -Fue genial!!!! salí de ayudante y me dio una naranja que apareció y a una mamá le metió un pañuelo pequeño por el jersey y al tirar le sacó el aguantador de tetas!

...

Hoxe pensabamos ir os catro disfrazados á rúa da Torre mais como a pelacha e máis eu andamos con farinxite, ficamos na casa e foron os dous sós coa avoa S. que se apuntou a última hora: o pelacho disfrazado de Power Ranger, o papá de mago Merlín e a voa de nena pequena con mandilón. A ver que contan á volta.

E esta ilustración está feita polo pelacho co tuxpaint, un programa que nos recomendou a tía T. e que está fenómeno. Ademais de poder debuxar con toda clase de pinceis, ten unha boa galería de imaxes de moitos temas que se poden retocar ou transformar por completo. O único problemiña con que nos encontramos foi que, se ben se poden gardar as imaxes no propio álbum do tuxpaint, despois non hai maneira de localizalas para, por exemplo, metelas nun post. Mais á tía ocorréuselle unha idea xenial: capturalas co Screenhunter e gardalas renomeadas e coa extensión que cadaquén queira.

-Ola.
-Isto vai moi atrasado hoxe.
-Para canto podo ter?
-Olla para aquí.
O aquí era unha sala duns dez metros cadrados con trece persoas a agardar a súa quenda para o xinecólogo.
-Non sei se non voltar outro día. Rosa non está?
-A ver, pasa para a outra sala; a ti, como é só para unha revisión talvez te pase rápido. Era a revisión dos corenta días?
-Noooon! dixen eu, que xa me ficaba moi lonxe o meu segundo parto, ano e medio antes. Estaba convencidísima de mudar a cita por segunda vez, polo feito de non perder un par de horas a agardar sentada. Saíra de traballar ás dúas, gastara media hora en chegar até a rúa da consulta e estacionar o carro e media hora máis en xantar, para o que escollera o restaurante chinés máis próximo, onde abondarían trinta minutos para comer tranquilamente sentada a unha mesa. Todos os meus minuciosos cálculos tíñanse cumprido e o meu reloxo interior dicíame que non podía soltar o temón do meu horario cando podía trasladar a revisión a un día en que probabelmente o meu xinecólogo non tivese de saír ás carreiras a un parto ou a outro en que non chegase tarde á consulta tras unha noite de moito traballo e pouco durmir.
Mais cando me vin sentada naquela saliña azul, á que ningunha das pacientes que agardaban en pé na sala principal accedera a moverse pensei e por que non? Realmente non me causa nin o máis mínimo trastorno agardar un par de horas. Os pelachos están cos avós, que á súa vez saben onde estou e que é sempre incerta a hora de saída desta consulta. Por que non?
Valorei entón que podía ausentarme polo tempo que me indicasen a facer recados: supermercado, parches de xeonllos para nenos destroza-chándals, curioseo variado polo centro da cidade... ou mesa de café, lectura tranquila na pda, onde sempre levo algo apetecíbel para cada momento, intentar escribir algunha cousa, o que fose... ou ficar nesta sala tan cómoda; polo menos até que lles inchasen as pernas ás pacientes de pé que non as trouxesen xa inchadas da casa e entrasen a cachón no meu refuxio. O meu refuxio! A decisión estaba tomada.
De novo asomou Hortensia á miña saliña para me preguntar se xa me atendera Rosa. Respondín negativamente mais en tales momentos iso xa non tiña a menor importancia. Estaba clarísimo que, a non ser que me excluísen da orde do día por exceso de cupo, nada me faría mudar a miña cita.
-Ola Leonor Combing!
Esa era Rosa, a que corta o bacallao na consulta dos doutores Otero.
-Como che vai?
-Ola Rosa! Moi ben. Para canto temos?
Teño que admitir que levei un bo chasco cando me dixo:
-Outra e xa vas ti
-Ah si? Dixen con sorpresa real mais tamén con decepción. Hai momentos, cando unha persoa está certa de cal vai ser a reacción dunha outra, en que tanto teñen as manifestacións das segunda. A primeira sempre tenderá a interpretalas no sentido máis convencional:
1.- Muller chega ao xinecólogo.
2.- É informada de que vai ter unha longa espera.
3.- Anúnciaselle que a espera vai ser finalmente unha mínima parte do que esperaba.
4.- SORPRESA.
Só que neste caso eu xa comezara a emborroar papel e a perspectiva de pasar as dúas horas seguintes da miña vida a escribir o que se me pasase pola cabeza tíñame absolutamente fascinada.
E agora?
Teríase referido a que había xa unha muller na consulta, outra que entraría antes de min e eu a continuación? Ou sería máis ben que a anterior a min xa estaba dentro e eu habería de entrar en poucos minutos? Que horror! Desaparecera de contado a opción café. No mellor dos casos non tería máis de vinte minutos. Podería tomar un café ao saír, xa que ía rematar tan cedo, mais xa non era a mesma cousa. É moi distinto matar un par de horas nun café que ir tomar un café antes de facer outra cousa; neste caso ir recoller os pelachos á casa dos avós e probabelmente chegar en tempo de lles dar a merenda, para a miña satisfacción e para descanso da avoa.
Café desbotado.
Non conseguía tirar da cabeza canto tempo duraría ao final a miña espera. E tanto pensar no tempo impedíame centrarme noutros asuntos e, por suposto, en escribir nada. Seguía soa na sala azul mais tanto tiña xa que entrase máis xente ou que non. Desde había uns minutos deixara de ser o meu tobo.
Que paradoxo! Desexaba tempo. Mais como non sabía canto se me concedía, devecía por esgotalo! O que no fondo me importaba era saber canto tempo tiña, aínda que non o utilizase máis que para medir canto tempo me levaba facelo pasar.
-Vamos, Leonor.

Parabéns a Berto por chuza. Paréceme unha magnífica idea.

E a respecto do 23-F, e aínda que un pouco tarde xa, lembro que eu estaba no conservatorio, nunha aburrida lección de solfexo, cando entrou un pai na procura de seu fillo por algo moi grave que pasara. Era e seque a ser o aniversario de meu irmán, que pedira como presente unha pisstola de petardos. Foi botando tiros desde a tenda de xoguetes até a casa de miña avoa, para gran susto dunha muller que nos cruzamos polo camiño e para sorpresa nosa. Ao chegarmos á casa de miña avoa, de familia de "rojos" de Ponferrada, soubemos do Golpe e da súa desesperación. Cando meu pai intentou calmala argumentando que a cousa había de quedar en nada, ela respondeu cun rotundo: -Vosotros no sabéis lo que es una guerra civil.

Antes de ir para a cama:
-Pelacho, acabaches de lavar as mans?
-Aínda están jabronadas pero es que el agua está tan fría...

Estaba eu sentada no cuarto de baño cando entrou o pelacho como tantas veces:
-¿Qué estás haciendo?
-Cambiando un tampón.
-¿Y eso qué es?
-Sangue, da regra, porque este xa estaba cheo
-Ah. Y el tampón es para no mancharte. Dixo, a repetir algo que xa sabía.
-Claro.
-¿Y por dónde te lo pones?
-Polo buratiño que temos as mulleres ao lado do de mexar.
-Nosotros no lo tenemos.
-Non.
-¿Y como se llama?
-Chámase vaxina.
-¿Es por dónde salen los niños cuando nacen?
-Claro, por onde saen cando nacen e por onde se fan.
-Ah, por donde se fan también!
-Pois é.
-Ah!

-Ola pelacho! que tal todo?

-Me fue genial! no me castigaron nada. Me salió todo genial! no me pusieron ningún castigo ni se enfadó la profe conmigo. Me porté genial! y además es verdad!

E, polo que me dixo o avó A., que traballa no mesmo cole ao que acode o pelacho, foi exactamente así.

Diálogo pelacho-papá

-Papá, conto!
-Pois conta!
-Hahahahaha! veña, papá, cuéntame el conto!
-Non podo aínda, pelacho. Non ves que estou acabando de lle dar a cea á pelacha aquí sentao?
-Hahahaha! Cual pao?

É curioso que un férvelle-férvelle como o pelacho ande sempre na procura do equilibrio e a estabilidade dos obxectos máis dispares que o rodean. Quero dicir que é habitual atopar un dinosaurio pendurado dun andel pola punta da cola nunha posición que só consegue quen a viu sen precisar de experimentos. Ou axeitar uns aros de chupetes de caramelo e uns tazos, residuos habituais no noso carro, na rella da calefacción do salpicadeiro.

Ao chegar á casa dos avós despois de saír eu do traballo:

-Ola, pelacho! Como che foi o día?

Cun ton forzadamente entusiasmado: -Me fue genial! no me castigaron nada. Me salió todo genial! no me pusieron ningún castigo ni se enfadó la profe conmigo. Me porté genial!

-Vale home! eu falaba en xeral, non só do cole...

Mais deime conta de que, se ben o ten máis que merecido por todas as falcatruadas dos últimos tempos, talvez nos estabamos pasando xa un pouco co asunto do colexio.

A pelacha xa di unha chea de cousas como pan, man, chama a canucha, chama polo nome a todos os membros da familia, pide máis bocata cando o acaba (tata) e o domingo pasado comeu o seu primeiro cocido do Entroido no meu colo, con orellas incluídas!

Hoxe, como onte, cheguei tarde á casa porque andamos con xornadas de formación na empresa. Polo menos cheguei en tempo de vervos cando xa iades para cama, arrouparvos e cantarvos unha canción antes de durmirdes. Estaba deixándolle unha bolsa de auga quente ao pelacho e falando das cousas que fariamos na fin de semana cando a pelacha fixo algo que ao pelacho nunca lle dera por facer. Como aínda non tiña a barreira posta na cama, baixou dela e apareceunos toda rufa no cuarto do pelacho a mostrar a súa satisfacción pola proeza. Custoume moito traballo reprimir as gargalladas mais conseguino a fin de que a anécdota non sentase tradición diaria. Leveite ao teu cuarto, canteiche a canción do gato e o rato que tanto che gusta e alí te deixei moi pouco convencida de que era hora de máis para durmir.

Agora os dous durmides pracidamente... ou case. O pelacho acaba de rebulir a causa de algún deses monstros cos que soña de cando en vez.

Que teñades felices soños, meus neniños.

O outro día papá contouche por primeira vez un conto ao te levar para cama. Era dunha formiguiña moi pequena que saía por primeira vez coas compañeiras de formigueiro na procura de miguiñas para encher a despensa. Entre unhas herbas atopou unha miga mais, como a formiga era tan pequena e a miga tan grande, non era quen de a levantar para levala ao formigueiro.

O papá reveloume que nesta altura se decatou de que os teus olliños estaban a piques de se poñer a chorar de pena ao que el dicía: -... e non podía, non podía, porque era moi pequeniña, moi pequeniña... E mudou de ton: - ... Pero entón apareceu unha formiga grande que axudou a pequeniña a levar a miga ao formigueiro. E todas alí dicían para o teu contento: -Que miga tan grande e tan boa! Quen a atopou? -Foi a formiguiña pequena!

Mais de súpeto aconteceu algo que aínda non sabías ou non lembrabas. E é que os contos, do mesmo modo que teñen un comezo, teñen un final. E o da formiguiña rematara xa.

Debeuche saber a moi pouco porque te puxeches a protestar con moita insistencia, até que o papá che explicou que ese conto estaba rematado pero que che había de contar moitos, moitos contos máis de alí en diante.

Teorema do pelacho

Onte día saiamos da casa ás oito e pico da mañá, como todos os días, co mesmo frío de todos estes días:
-Cuando respiramos y hace frío, echamos un aire visible.

Estabamos na casa dos avós paternos. O pelacho e o primo J. a faceren moedas de chocolate coa tía T. A avoa a recoller a cociña e a pelacha no meu colo a lamber un chupa. Entón acordou a prima P. e xa non chegaman as mans. Pedinlle á tía que ma sentase na perna que tiña libre, a ver canto aguantaba e comezou a pedirlle chupa á pelacha. A pelacha deixouna lambelo unha vez e pediu máis, e máis... Acabaron comendo o chupa entre as dúas equitativamente entre as gargalladas de todos e a impaciencia e a satisfacción da prima. Foi tan divertido que o repetiremos logo.

O pelacho, ao ver a portada da revista Historia deste mes, lembrou un conto que lle contara o papá:
-Esta es la Esfinge! Había tres hombres que querían ser reis y la Esfinge les hizo una pregunta. Acertó uno que dijo que el hombre. Porque los bebés andan a cuatro patas, los niños como yo a dos y los viejiños a tres con el bastón.

Co pelacho no carro indo para o cole:

-Los Reis no tienen xoguetes.

-Como que non? E logo, todos os que lles levan a todos os nenos?

-Non, que eles non teñen.

Xa pensei que, unha vez pasado o día, volvía coa teima de que os Reis non existen. Mais estaba claro que eu non estaba a percibir o que me quería dicir.

-Quiero decir que los Reis no pueden pedirles xoguetes a los Reis, porque son ellos mismos.

-Ah, claro. Pois tes razón que non poden... Dixen eu agardando que seguise a falar o pelacho.

-Pero podrían pedírselos a... Santa Klaus, por ejemplo.

-Esa é unha idea moi boa, pelacho. Se cadra xa o fan.

-Si. Y Santa Klaus se los podría pedir a los Reis también.

A pelacha está a pasar a súa primeira etapa do "NON". Di non a todo sistematicamente e a berros, mais especialmente cando alguén lle pide un beixo. Onte tíñaa eu no colo e pedinlle un beixiño.
-NON!
-Anda muller, dáme un beixiño, que me gustan moito.
-NON!
-Non me queres dar un beixiño pequeno?
-NON!
-Pois nada, non mo deas.
E, como dez minutos máis tarde, cando se fartou de enredar coas cousas que había sobre a mesa e fixo un aceno de querer baixar, volveu atrás e achegando a súa boca á miña meixela, dixo:
-MUA!
E baixou para o chan.