-Mamá, ¿es verdad que las estrellas cumplen nuestros deseos?
-A verdade é que non. Pero sería bonito, non?
-Sí. Si fuera verdad yo les pediría muchos robots que hicieran todo lo que yo les dijese.

Estaban á mesa o pelacho, o primo J, o avó J, a avoa C e a tía T, a falaren do pochos que estiveran os catro cativos da casa polo último Nadal. De feito nin foran os únicos, pois mesmo dos adultos só chegaron a fuxir dos virus o avó J e a tía T. Mais o reconto non debía ficar completamente claro para o pelacho, que dixo:

-A ver, el que estuvo enfermito que levante el garfo!

Un blog amigo moi simpático. A realidade sempre supera a ficción.

EXTRATERRESTRE


A avoa C. co primo J.
-Sabes J. , el pelacho va a empezar a usar gafas.
-Ah, ¿y va a ser diferente?
-No, va a ser el mismo de siempre pero con gafas.
-¿Pero va a tener los mismos años que ahora?
-¡Por supuesto, hombre!
Como as únicas persoas que coñece con gafas son adultos, debeu pensar que o pelacho se faría home de contado ao poñer os óculos.

VISITA AO OCULISTA

Os motivos: o pelacho quixo probar os meus óculos por enredar e para a miña sorpresa, porque teño tres dioptrías de hipermetropía nun ollo e calquera que vexa ben maréase ao poñelos, dixo que vía xenial. Ademais ten falta de atención no cole e non se pode dicir que sexa precisamente minucioso á hora de colorir debuxos, actividade á que, a pesar de detestala, dedica gran parte do seu horario escolar.

O diagnóstico: hipermétrope. Tres dioptrías en cada ollo. O que, segundo o doutor, pode moi ben explicar a súa actitude nas aulas porque lle falla a formación de imaxes nas distancias curtas, que é onde maioritariamente se desenvolve a vida dun cativo de cinco anos.

A receita: óculos a tempo completo. Podería usalos só para ver "de cerca" mais se os leva sempre inicialmente esquecerá que os ten.

A anécdota (que por suposto houbo):

-¿Cómo te llamas? Preguntoulle o doutor con sotaque arxentino.

-Pelacho. Y tengo cinco años.

-¿Te sabes los números?

-¡Síííííííí!

-Pues vete diciendo qué números ves aquí:

7 9 4 2 6

-Siete, nueve, cuatro, dos, seis.

-Muy bien, ahora estos:

3 5 1 0 8

-Tres, cinco, uno, cero, ocho.

-Y ahora estos otros:

9 2 5 1 0

-¡Nueve, cero, seis, dos, seis!

Nisto vírase para min e levantando o dedo polegar en sinal de éxito, dime chiscándome un ollo:

-¡Esto está chupado!

Este é un dos libros favoritos do pelacho. Ten tantas e tantas páxinas cheas de fotografías dos animais máis incribeis que, o abra por onde o abra sempre atopa algunha sorpresa. Como aínda non botou a ler, sempre nos pìde que sentemos con el a lerlle os pés de foto. E nesas andabamos o outro día cando demos con non sei que tipo de peixe cuxa femia cava un burato na area onde pon os ovos que son, á súa vez regados de esperma polo macho co fin de fecundalos. Explícolle que en case todas as especies animais hai unha femia que pon un ovo ou máis e un macho que fornece o esperma necesario para que ese ovo dea lugar a un novo ser.

-¿Y así hacemos nosotros también? ¿En el suelo?

-Non. Hai animais que sacan o ovo fóra xa ao principio, despois fecúndase e logo dun tempiño saen as crías, como os peixes, e hai outros animais en que a femia non saca o ovo fóra até que xa está fecundado, como as galiñas. E outras especies en que as femias levan o ovo dentro dos seus corpos até que´as crías xa poden vivir fóra, como os cans, as persoas e en xeral todos os animais de catro patas.

-Pero entonces, ¿como hacemos las personas? ¿Con besos?

-Beixos tamén nos damos, pero con beixos só non se fai ningún bebé. As mulleres temos un ovo todos os meses. Non vaias pensar que é grande como os das galiñas. É moi pequeniño. Se non se vai converter en bebé, ao final do mes sae para fóra, a regra, xa sabes.

-Sí, cuando sangras.

-Exactamente. Pero para que acabe converténdose nun bebé ten que xuntarse co esperma dun home.

-¿Y entonces se saca para fuera?

-Non. É o esperma o que se mete onde está o ovo. E o ovo está ao final do camiño desde o buratiño...

-¡Por onde salen los bebés cuando nacen!

-Xusto! pois o esperma ten que chegar até o fondo do camiño.

-¿Y de donde sale?

-Polo pito. Polo mesmo sitio que o pis cando mexades. Nós temos un buratiño só para mexar e vós tedes o mesmo para as dúas cousas. Entón o pito ten que entrar polo buratiño que se chama vaxina e alí deixa o esperma onda o ovo cando se quere facer un bebé. Despois pasan nove meses...

-¡Y nace el bebé!

-Así foi contigo e coa pelacha!

A situación era a seguinte: a tía T. a berrarlle ao primo J. por andar a tirar cousas ao chan. O pelacho no baño co avó J. a lavaren as mans antes de comer. E o avó a intentar sen éxito que o pelacho lle prestase atención:

-Pelacho, pelacho! ¿Pero no me oyes?

-Te voy a decir un secreto: a veces me hago el sordo cuando quiero atender a ota cosa.

Reflexións sobre a morte

Hai 15 días entrando na casa:

-Cando yo tenga los años que tenéis papá y tú, vosotros seréis viejos como los avós.

-Claro!

-Y cando yo sea viejo como los avós...vosotros os vais a morir, eh!

-Pois...

-Y yo veré vuestros espíritus subir entre las nubes.

-Ha, ha, ha! Pois verás, verás!

Onte no carro:

-Cando yo sea viejo como los avós... vosotros seréis como la abuela que es la mamá del avó (ten 97 anos moi ben levados)...

-Claro!

-Pero os quedará poco tiempo... os moriréis pronto, eh!

-Ai, meu neno. Ninguén sabe cando lle tocará morrer.

Eu sabía polo avó que o pelacho traballara moi ben toda a mañá e que mesmo levara un BEN na ficha. Ao chegar á casa pregunteille que tal lle fora e dixo, como sempre:

-Muy bien, me porté muy bien y no me castigaron ninguna vez!

-¿De que foi a ficha hoxe?

-De las que me salen muy bien

-Puxeronche un ben, logo?

-¡Sííí! Dos bienes. Me salió genial... Es que la profe... tiene xoguetes nuevos y cuando acabamos nos deja ir a jugar...

-Ah, cando acabades rápido

-Rápido y bien hechito todo. ¡Rápido sólo no llega!

MORDE-X

Hai xa bastante tempo que o pelacho anda a morder nas unllas e despois de moito falalo con el acordamos que lle botariamos un deses produtos que venden nas farmacias e que saben a raios benditos. Como ten o aspecto do verniz transparente, ao principio botábamosllo unha vez e non repetiamos até que lle ía marchando. Entón preguntámoslle: -Pero non che saben moi mal os tedos así? E literalmente nos dixo:

-Os voy a explicar como hago: Primero meto el dedo en la nariz. Y, mientras le dura el efecto del sabor de los mocos, entonces, me muerdo la uña. ¡Es una estrategia!

Agora botámolo de mañá e á noite e parece que leva uns días funcionando ben.

Hoxe contoume a avoa S. que non podía parar de rir cando a pelacha, ao vela a ela sacar os dentes postizos para lavalos, comezou a tirar dos seus propios crendo que, como os da avoa, eran de quita e pon.

O que máis lle gusta da aldea á pelacha son as cacás, o papón e as mooo. Sabe que no Tuxpaint están os dous primeiros e aproveita para alterar as proporcións do galiñeiro. Será pola lei do 40% e o 60%?

Buff! que atrasada ando ultimamente e, agora que o vexo, que desastre de colocación das fotos. Terei que aprender a facelo mellor.

O luns pasado veu o primo J. xogar cos pelachos. Había días que repetía que quería virl el só, sen seu pai nin súa nai e así foi. Ergueuse esa mañá preguntando se había de vir e con sorpresa ao ver que seus pais saían da casa con el. Preguntoulles onde ían e respondéronlle que eu non o podía ir recoller porque estaba soa cos primos na casa. Chegou e botaron a mañá a xogar. O pelacho foi o anfitrión perfecto, re-mostrándolle todos os xoguetes, pois había moito que non viña pola casa, e propóndolle xogar a todo o que sabía que el gostaba. Saqueilles a pelacha de diante nun par de ocasións para que non lles desbaratase os tenderetes que montaran e rematamos a facermos todos xuntos figuras de plastilina.

-Adiós pelacho. Me lo pasé muy bien en tu casa. Otro día vuelvo.

E volverás, volveredes, volverán, volveremos. É unha ledicia velos criarse os catro xuntos e poder sentilos por igual, como os cachorros do clan.

Hoxe a pelacha tamén quixo!

O sábado pasado, coincidindo co lanzamento de Harry Potter, o noso amigo Suso de AZ trouxo o Mago Kiko para alucine dos cativos do barrio.

Ao ver que os da idade do noso pelacho ficaban sós preguntámoslle se quería que o acompañásemos e respondeu que non nos precisaba. Antes de saír da casa comentara que lle gustaría moito servir de axudante porque lle encanta a maxia e eu recomendáralle que se apurase en erguer a man se o mago pedía voluntarios, porque había de haber moitos desexando saír.

Arredor dunha hora máis tarde alí estabamos agardando cando saiu Iván, amigo do Suso que lle botara unha man coa organización:

-Xa vistes o pelacho? Dixo a rir

-Aínda non saiu.

-Resulta que o mago dixo que precisaba unha persoa... e xa saltou o voso fillo: -¡yo, yo! -¿Y tú eres una persona? -No, pero soy un niño que tiene cinco años! e saiu de axudante. Fíxolle aparecer unha laranxa! Xa veredes como vos vén cunha laranxa. Que vos conte o truco.

Nisto saiu o pelacho: -Fue genial!!!! salí de ayudante y me dio una naranja que apareció y a una mamá le metió un pañuelo pequeño por el jersey y al tirar le sacó el aguantador de tetas!

...

Hoxe pensabamos ir os catro disfrazados á rúa da Torre mais como a pelacha e máis eu andamos con farinxite, ficamos na casa e foron os dous sós coa avoa S. que se apuntou a última hora: o pelacho disfrazado de Power Ranger, o papá de mago Merlín e a voa de nena pequena con mandilón. A ver que contan á volta.

E esta ilustración está feita polo pelacho co tuxpaint, un programa que nos recomendou a tía T. e que está fenómeno. Ademais de poder debuxar con toda clase de pinceis, ten unha boa galería de imaxes de moitos temas que se poden retocar ou transformar por completo. O único problemiña con que nos encontramos foi que, se ben se poden gardar as imaxes no propio álbum do tuxpaint, despois non hai maneira de localizalas para, por exemplo, metelas nun post. Mais á tía ocorréuselle unha idea xenial: capturalas co Screenhunter e gardalas renomeadas e coa extensión que cadaquén queira.