-¿Hasta cuántos años cumple un niño?
-Queres dicir cantos cumpre até que deixa de ser neno?
-Eso.
-Pooois... como 14 ou 15...
-Pues yo creo que más bien 16.
-Iso depende do sentidiño que teña.
-¡Pues yo a los 16 seguiré siendo un niño!
-Pobre de ti! :)
-¡Jajajajajaja! Seré muy grande pero seré un niño de 16.
-Ti verás, pero aos 16 os rapaces con sentidiño xa van de acampada sós cos amigos, compran a súa roupa e moitas outras cousas...
-Yo seguiré siendo un niño
-Ti pásalo moi ben sendo un neno, non?
-Sí.

Aula de física

-¿La luz traspasa el cristal?
-Si, claro.
-Pero en un espejo rebota y se convierte en un rayo, pero poco potente, que no mata a nadie ni nada.

Esta mañá enfadeime contigo, pelacho. Non tiñas gana ningunha de voltar ao cole despois das vacacións e levantácheste máis despistado que de costume. Cando xa estabas vestido e peiteadiño fuches para a sala, como todas as mañás, ver uns poucos debuxos animados mentres eu levantaba a pelacha. Como de costume díxenche que tomases o Actimel con coidado mais, cando entrei na sala coa pelacha, ti estabas de pé frente á tele co envase na man e todo o iogurte repartido entre os pantalóns e o chan. Creo que o que me cabreou foi que seguises a ver a tele como se nada, sen avisar de que che tiña caído.

Díxenche que parecías un bebé e pareceuche fatal. Dixeches que non a berros. Entón eu díxenche que se non o eras non actuases como se o foses.
De alí a un pouco arrepentinme moito de terche falado así. Creo que fun dura de máis. Pero é que ás veces me superas :)

LAWRENCE DE ARABIA

Unha tarde de hai catro anos e pico, sen saber ben por que lle pasou nese momento pola cabeza, o papá contouche por primeira vez o conto de Lawrence de Arabia, pelacho, cando te sacaba da ducha embrullado nunha toalla. Hipnotizoute de tal maneira o contacto co deserto, que durante moito tempo o papá volveuche contar a historia día tras día ao te sacar da ducha. Mais da mesma maneira que Awrence (Orens, como o chaman os árabes no filme de D. Lean) asomara no noso cuarto de baño unha tarde de ducha, desapareceu outra tarde e non se volveu saber del.
Hai uns meses, cando o galope do seu camelo volveu resoar nos oídos do papá comezou a cho contar a ti, pelacha. E desde ese día, todos.

A vosa historia comeza ao entrardes na toalla, talvez pola forma semellante a un turbante que suxire sobre as vosas cabeciñas. Papá cantaruxa o fragmento máis coñecido da banda sonora de Maurice Jarre: naaá-naaa—na-ná-ná-ná-naaá-naaa--na-ná-ná-ná-naaá-naaa—na-ná-ná-ná-naaaaá. E arrinca o conto (que o papá acaba de escribir para vós):

LAWRENCE DE ARABIA

[O pelacho ou a pelacha no colo, abrigados pola toalla, a verse comigo no espello, cantaruxando a banda sonora da peli e mergullando o corazón na seca e quente area da inhóspita Arabia]

Lawrence de Arabia camiñaba polo deserto co seu camelo... [dicimos que non coa cabeza] e non tiña auga. O sol queimaba a súa pel, o vento do deserto [asopro levemente o cabelo dos pelachos] abrasaba o seu cabelo, e Lawrence de Arabia [dicimos que non coa cabeza] non tiña auga. Entón, desesperado, ergueu os brazos [erguemos os brazos] para o ceo e clamou: “Meu Deus, axúdame, que morro!”. Ao baixar os ollos observou no horizonte a cor verde das árbores do deserto... e pensou [tocamos con dedo índice na fronte]: “Onde hai árbores hai... [xuntos:] auga, e onde hai auga hai... [xuntos:] vida! Corre, corre, meu cameliño, [camiño do baño ao cuarto dos pelachos imitando un trote cansino de camelo sedento] que alí hai un oasis!”. Cando chegaron, esgotados, viron un río de augas transparentes de dispuxéronse a beber: Lawrence sorbía auga da man [facemos que bebemos do cóncavo da man]; o camelo aplicaba directamente o fociño na auga [imitamos o camelo movendo a cabeza para adiante unha e outra vez]. E así, mais unha vez, Lawrence de Arabia superou a dura proba de atravesar o deserto.

-¿El hombre del tiempo dice el tiempo que él quiere que haga o el que va a hacer porque lo sabe?
-Di o que sabe, porque o estudan observando o ceo e con aparellos. Non é o tempo que decide el senón o que as persoas que se dedican a iso pensan que imos ter.
-Ah.
(Por certo, esta é a previsión para hoxe segundo a CNN)

-Yo sé un truco: desde la canasta das un giro y, cuando estás delante del malo, la lanzas antes de que él llegue y la metes en la canasta!

-¿Sabes por qué sé que ese no es el coche de los tíos, aunque es igual?
-Non sei, non.
-Pues porque tiene un sujeto para subir sacos arriba!
(Tamén chamada baca)

A cada unha o seu!

-Deixa, pelachiña, que che vou quitar unha legaña que tes nun ollo.
-Non.
-Si, muller, que a tes aquí no ollo e molesta.
-Non.
-Ves? Aquí a tes. Dixen eu mostrándolla sobre o meu dedo.
Nun plis-plas, antes de ter eu acabado a frase, arramplou con ela e volveuna poñer no ollo.
-Pelacha! Dixo.

NOVO POEMA PAPÁ - PELACHO

El café se mueve
cuando mueves la mesa
como nosotros nos movemos
para tomar el café.
Todo se mueve,
las plantas crecen
como nosotros crecemos.
Al final de nuestra vida
veremos la planta secarse
junto al café derramado.
Pero, por ahora,
reguemos la planta
y tomemos café.

FIN

-¿Cúando se va a acabar esta época?
-Que época, neno?
-¡Esta! La nuestra.
-É que non sei ben a que te refires. Que queres dicir con época?
-Pues la nuestra. Nuestra época. La de las personas que estamos ahora.
-E que queres dicir con iso de cando vai acabar?
-Pues me refiero a cuando las casas están todas viejas y todo destruido. Cuando se quede todo lleno de caca.
-Buff! Pois non sei pero esperemos que falte moito!

Cerimonia para ir durmir

Entrando no cuarto da pelacha:
-Pelachaaaaaaa!
-Logo sobes ti soa á cama?
-Si. Tiiiiiito.
-Que che cante o ratoncito?
-Si.
-Era un ratoncito chiquito, chiquito que asomaba el morro por un agujerito. Desaparecía, vólvía a asomarse y daba un gritito antes de marcharse.
-Hiiiii-hiiiii! Ma!
-Cantámola outra vez?
-Si
E repetimos.
-Mimín!
-Queres mimir xa?
-Si.
-Queres mimir con alguén?
-Hehéééé! (a súa boneca preferida, que lle trouxeron Montse e Dolores de Costa Rica e á que a pelacha lle puxo nome)
-Dormes con Hehé?
-Si.
-E non vas chorar? (por unha longa tempada en que sempre choraba ao deixala no cuarto a durmir)
-Nada, nada! Chao!
-Até mañaniña, bonita! que soñes cousas moi lindas.


Entrando no cuarto do pelacho:
-Pelacho, acabaches de lavar os dentes?
-Sí, ya voy. (e segue a facer pompas co xabrón das mans).
-Prefires deitarte ti só?
-Nooooooo. Ya voy, ya voy! ¿Me puedes pescar antes de meterme en la cama?
-Vaaaaale. Última cousa, eh. Despois vas para a cama directo. (Un de nós tira a cana e el fai de peixe ao que imos recollendo o carrete).
-Pescado! E agora a durmir, eh.
-Hmmm... Me puedes contar otro cuento?
-Non, neniño, agora tes que durmir.
-¿Y por que?
-Porque mañá hai cole e hai que erguerse cedo.
-¿Y mañana puedo ver peli con patatas fritas?
-Non, porque mañá será martes, non venres.
-¿Y cantos días faltan para el fin de semana?
-Catro días de cole.

-¿Y mañana dónde como?

-Na casa dos avós de Coruña.

-Ah. Quiero beber.

-Pero se acabas de beber, pelacho.

-Pero es que tengo más sed.

-A ver, que che traio auga... Hala, até mañaniña.

-¿Me dices algo bonito antes de dormirme?

-Que descanses xenial e que soñes con cousas moi bonitas toda a noite!

-Tú también. Te quiero mucho.

-Eu a ti tamén, bonito. E agora a durmir!

-A ver, pelacha, quen é a miña nena linda?
-Non.
-Anda, pelacha, quen e a miña nena linda?
-Non!
Entón díxolle o papá:
-Dille eu. Eu!
-A ver, pelacha, quen é a miña nena linda?
A pelacha, sinalando o papá co dedo: -Tú!

Máis unha vez... no carro

-¿Sabes lo que quiero ser?
-Non sei, onte querías ser bombeiro.
-Pero ahora quiero ser espía. Espía bueno. Para atrapar a los espías malos.

1' máis tarde.

-¡Mejor quiero ser pirata! Y tendré mi propia tripulación. ¿Tú sabes donde puedo conseguir una tripulación?

O pelacho escóitanos con frecuencia falar de blogs e, aínda que el non sabe o que eu gardo aquí, aparte de algúns dos seus debuxos, o outro día díxonos que el tamén gostaba de ter o seu propio blog. E puxémonos mans á obra. Estudamos infinidade de plantillas na procura dunha de Spiderman... e atopámola!

O noso pelacho aínda non sabe escribir máis que unhas cantas palabras, mais está todo ilusionado con gardar as súas cousiñas na súa caixa dos tesouros.

IN MEDIA RES II

-¿Sabes lo que son las nueces de Belcebú?
-Non teño nin idea.
-Unas nueces que hacen que te estires. Eso existía. En la época de los piratas.
Que faría eu xa sen a internete!